Sayfalarca sen yazıyorum. Kelimelerimde seni arıyorum. Yazdığım her cümle seni kendime tarif çabam. Rüzgârın akışına bırakıyorum düşüncelerimi. Her daim ilk durak da son durak da sen oluyorsun.
Olmuyor bebeğim ah olmuyor
Senin yerin bir türlü dolmuyor
Kaçıncı aşkta geldi geçti ama
Senden sonra hiçkimse “Bebeğim” olmuyor.
Olmuyor bebeğim ah olmuyor
Giderken açtığın yara kapanmıyor
Geceler inadına kısa gelirdi ya hani
Senden sonra geceler de sabah olmuyor
Son olarak da kitaplarını yerleştirdiği koliyi aldı ve itina ile nakliye aracına yerleştirdi.
İçi acıyordu…
Gitmek zorunda mıydı acaba?
Neden gidiyordu?
Gitmesinin sebebi yalnızlık mıydı?
Çaresizlik mi? kaçmak mı? Kimsesizlik miydi onu gitmelere zorlayan?
Yada geçmişi silebilmek miydi bu ahşap evdeki… Silebilmek miydi yaşananları ???
Silinir miydi geçmiş.. Unutulur muydu….. Kaçılır mıydı ondan….
Bu düşünceler içinde boğuluyordu. Bir yanı gitme kal diye çırpınırken bir yanı gitmelisin uzaklara diye haykırıyordu…
Misafir Yazar : Emre ÇAKIR
Zaman geçmek bilmiyor sanki
Sınır çoktan geçildi bile
Seni göremeden yaşamak ölüm gibi
Çok yoruldum, ben bu yükü taşıyamıyorum sanki.
Seni kelimelere sığdıramıyorum, sığmıyorsun
Beni sevmesen de sensiz yapamıyorum
Yapmak istesem de, bunun için çabalasam da ne fayda
Ben sana dayanamıyorum.
Bu dilsiz keder içimde kanayan bir yara gibi
Belki dışarıya göstermiyor ama içerisi kan kırmızı sanki
Hal, vaziyet daha ne kadar devam edecek
Ne kadar sürecek bu azap.
Sana sesleniyorum yüreğimin derinliklerinden……
Dön ne olur….
Dön…
Dön …
Yalvarmamsa istediğin yalvarıyorum işte….
Bak hani hep derdin ya “ ah bir de şu gururun olmasa diye” bak onu da ezdim geçtim işte…
Artık gururum da yok…
Yok artık ne gururum ne de sen….
Bir kar tanesi gibiyim sensiz yavaş yavaş eriyen…..
Sana sesleniyorum uzak diyarların en dip köşelerinden….
Dön ne olur….
Dön….
Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.
Yine telefonun sesi ile uyanmıştı. Telefonu eline aldı ve baktı evet yine numara yoktu. Düşündü uzunca bir süre ve açtı telefonu,
“efendim”
“alo”
“siz kimsiniz? Neden arıyorsunuz beni. Konuşun ne olur cevap verin”
Kapanmıştı telefon ve içindeki merak git gide büyüyordu. Kimdi onu her sabah aynı saatte arayan?
Sen benim yarım kalan sevdam…
Sen benim hicran kokan rüzgârlarda aldığım son nefes…
Sen benim yağmur sonrası yanık toprak hasretimsin…
Sen boğazımda düğümle doyamadan sofrasından kalktığım aşkım…
Gülücükler dağıtıyorduk etrafa.
Şarkılar söyleyip eğleniyorduk.
Der ve başlatır hikayeyi şair.
Hikayedir ama, andırır şiiri…
Çok sevdikleri sahilde sevgilisiyle el ele dolaşıyorlardı yine. Öyle uyumlu bir çifttiler ki onları görenler gıpta ile baktıklarını saklayamıyorlardı. Bu bakışlara gurur ve kıskançlık karışımı bakışlarla karşılık vermekten bir türlü kendini alamıyordu.
- “Aşkım” dedi Ayşe, “ben acıktım bir şeyler yesek mi?”
- “Olur, ben de acıkmıştım zaten. Ne yemek istersin?” Diye sordu.
Ayşe’nin ne diyeceğini beklerken yol boyu sıralanmış lokanta ve kafelere bakmaya başladı.
- “Uyan tertip, hadi kalk biraz da ben kestireyim ya.”
- ????
- “Ne o lan, rüyanda sevgilini mi görüyordun yoksa?” Diye sırıtan arkadaşına ters ters baktı.
- “Tamam kalkıyoruz, sırıtma da yat hadi” diye homurdandı kalkarken.
Bu gece ay bana yalnızlığın rengini sordu
Karanlık düşlerden daha siyah dedim
Ruhun yükünü yürek taşırmış
Benim bu karanlık terk edilmiş ruhumu taşıyacak yürek
Her şeyi ile senle dolu
Ve şimdi kullanılmış bir nesne gibi
Kenara atılmış perişan ruhum
.jpg "rizede.jpg")
Yazılara Abone Ol
Yorumlara Abone Ol 
E-mail ile Abone ol
Copyright © 2008 - Yazi-Yorum Nokta Net.
Sitemizdeki
yazıların başka sitelerde
Kaynak
Gösterilmek
şartıyla yayınlanması serbesttir. Lütfen sitemizden aldığınız yazıların
kaynağını
gösteriniz.
Bu site Uğur ŞENDOĞAN
(Galeni) Tarafından "WordPress 2.5" üzerine "Andreas04 Tema"
kullanılarak kurulmuştur.
