Yazi-Yorum Nokta Net

Devamını Oku … »

Aslanım Toki biraz kızgın, devamlı iş peşinde durmadan bir
paylaştırma… Dün iki aslan çok sevdiğim tavşanımı paylaştılar.
Doğanın kanunuymuş öyle diyorlar. Doğanın kanunu, yedim bende doğanın
kanunu deyip parçalamasınlar beni de diye sesimi çıkarmadım. Aslında
yürekleri iyi de bazen yaptıklarına akıl sır ermiyor. Toki ile bazen beraber
yatıyoruz ,daha bir kötülüğünü görmedim midesine gittin mi zaten bir
şeyde göremem ya neyse.. Ayıdan post aslandan dost olmazmış. Aslında
ülkemde sirklere giderdim aslanın ağzına kafasını sokarlardı hep yapmak
isterdim, burada dost olduk ama kızgın hayvan pek eski bir dostluğumuzda yok
anlıyorsunuz beni yani…

En iyi anlaştığım hayvan Coni, çok yüz veriyor bana hiç
sırtından inmiyorum! Her yere onunla gidiyoruz, en kızdığı maymun kardeş
Koma’nın sırtına binmesi. O kadar büyük hayvan bir kişi eksik bir fazla
ne fark eder ama… Bir gıcığı var sanırım Koma’ya. Bir gün görmedim
üstüne bastım Koma kardeş diyecek diye korkuyorum aslında bu cümleyi
Koma’ya da söyleyemez o çoktan ölmüş olur.

Bu geceki partiye tüm hayvanları çağırdım artık her yıl
bugun özel bir gün olacak kimse kimseyi yemeyecek dünden depo etmişler
birbirini yiyen yiyeneymiş ama olsun bugun güzel olsun…. Onların tek yeme
nedeni var oda hayatta kalmak ondan affettim hepsini.

Buraya gelip bu arkadaşlıkları kazandığım iyi oldu ama
kötü yanları da var vejetaryan oldum. 2 senedir meyve, sebze, değişik otlar
yemekten sebzeye döndüm . Son zamanda niyeti bozmuştum tavşan arkadaşı bir
kazaya uğratıp yiyecektim, planlar hazırdı ama aslan kardeş benden hızlı
çıktı. Herkeze de vejetaryanız dedik dönüşte olmuyor ama böylede
gitmeyecek. Hastayım et yemem filan gerekiyor ilaç gibi deyip başlamalıyım
mı ne? Tavşandan sonra ördek arkadaşı yemeye niyetlendim ama bu
hayvanların hisleri güçlü mü yoksa insandır belli olmaz mı diyor
anlamadım artık hiç yaklaşmıyor devamlı bir işi var. Bazen diyorum
aslana gideyim 2 senedir et yemiyorum benimde canım istedi bende biraz yiyeyim
diyeyim ama aslan da derse “bende insan yemiyorum 2 senedir bende bir denesem mi”
diye, yok canım en iyisi vejetaryan olmak.

Papağandan duydum hiç susmuyor zaten. Bana bu gece için bir
hediye almışlar acaba ne aldılar çok merak ediyorum. Otlardan bıktım
şöyle güzel bir yatak diyecem ama nerden bulacaklar yatağı, yada bir
ziyafet şöyle… Yok canım bunlar yine manevi bir şey almışlardır kesin
ağaçtan anahtar filan yapmışlardır al bu ormanımızın sembolik anahtarı
filan derler, bari çıradan yapmış olsalar tutuşmuyor ağaçlar bir ateşi
onunla yakarım ince güzel olur o şimdi. (Devam Edecek)

Misafir Yazar : Ferit YURTSEVER

Devamını Oku … »

şeytan bile olsa bir tarafım…

…zarar veremem

…istemez misin

kanın damarlarında hızlı aksa….

…hızlandıkça yaksa bedenini

…karanlıklardan korkmadan

yaşamak istemez misin beni…

bir an olsun hediye edemez misin ruhunu ruhuma…

….ölüm olsada sunumum avuçlarımda

buz tenim yaklaşıyorken sana…

…açıpta kollarını

____________beni ölesiye sevdiğini söyleyemez misin____________

02.06.08 /BeyzA

Devamını Oku … »

      Daha öncelerden atalarımız iyi birer jokey gibi yetişmiş, nasıl koşacağımızı, nasıl uyuyacağımızdan nasıl oynayacağımıza kadar her şeyi planlamışlardı. Alabildiğine mahmuzlandık daha iyi performans, daha büyük başarı daha güzel sonuç. Psikiyatrisiler, pedagoglar psikologlar, davranış bilimciler, eğitim bilimcilerin uygulayacakları projeleri, deneyecekleri araştırma sonuçları vardı ve uygulayacaklardı. Ne için? Daha başarı için. Ha gayret. Geçilecek o kadar kişi ve iş var ki.

     Çevreyi manzara resimleri olarak bilmeye başladık, ben hala da böyle zannederim. Bir güzelliğin karşısında kendimi alamam ve “- ne güzel manzara keşke fotoğrafını çeksem!” diye çabalarım. Doğal çevremizi bile o kadar doğadan uzaklaştırdık ki bize ait değilmiş gibi, doya doya yaşamak yerine fotoğraflarına bakar olduk. Bize ait kılmanın bir şekliydi çünkü fotoğrafını çekmek.
Yakınlarda hayvanat bahçesi olup atalarının götürdükleri dışımızdakiler bir kedinin yumuşak tüylerini bile pamukla tarif ederler. Çizgi romanlarda, TV’lerde gördükleri hayat zannedip oralardan kedi, fare sevenlerimiz ilk tıslamalarıyla bir kedinin ne kadar paniklediklerini, ilk tırmıklanmayla nasıl doktor doktor dolaştıklarını bilmeyenimiz var mı? Çoğu hayvanları hayvanat bahçelerinden bile görmeyenimizin, onlardan çekinenlerimizin sayısını bilebilir misiniz ne kadar çoktur.

     Sonra en iyi en karlı meslek, en gözde iş için en iyi üniversiteye kapağı atma mücadelesi. Kurslar dersler çabalar; huzurlu bir uykuya muhtaç, rüyalarda bile problem çözmeler. Sınav stresleri, puan kâbusları. Falancının çocukları, filancının sonuçları, elenecek yüzdelik dilimler, girilecek ondalık dilimler. Geçilecek yüz binler hatta milyonlar…

     Hayat nedir? Tam burada bir kez daha yineleyelim sorumuzu. Hayat nedir?

     (Ah! Burada şimdi aklıma geldi. Yemek yiyen, ayaküstü bir şeyler atıştıran insanları seyrettiniz mi hiç? Ben kendi halime bile gülüyorum. Sanki peşimden kovalayan var. Bir şeyleri kaçırıyormuşum, ne kadar kısa zamanda yersem sanki o kadar huzurlu olacakmışım gibi. Bu arada yemeğin lezzeti ve estetiği güme gidiyor.)

     Kazandık! Ha gayret bitirelim şu işi. İyi bir derece alalım, burslu olalım, okulda kalalım, hocanın gözüne girelim. Haftalık sınavlar, aylık sınavlar, yılsonu sınavları, finaller ve yıllar ve yıllar. Mezuniyet geldi. Aldık diplomayı. Yüreğimiz bayram yeri gibi cıvıl cıvıl, atalarımızın da öyle. Bir coşku seli okulun bahçesi. Aileler ve çocukları başarmanın sevinci, gururu, onuru. Eve gelene kadar her şey güzel şiir gibi.

     Evdeyiz ve saatler geçmiş, yatmaya yakındır. İçinde ufaktan bir sızı. Sanki bir boşluk, sanki bir şeyler eksik gibi. Atada da bir sıkıntıdır başlamıştır ufaktan. Bir paniktir belirir. Ya iş; ya iş nerde? Bunca emek, çaba, mücadele, yarış ve alınan diploma boşa mı? Uykuları kaçırmaya yeterlidir bunları düşünmek. Saatler boyu yatakta dönmeler, bunalımlı dolaşmalar ortalıkta. Senin bir sıkıntın var diyenlere “hayır” demeler. İlk sabahtır herkesin yüreğinde ağır bir yük vardır. Ama mutluymuş rolü yapılır karşılıklı. Sevinçliymiş gibi sırıtılır, herkes fark eder yapmacıklığı ama söylemez Söyleyemez.

     Daha da ağırlaşmıştır (ben babamın kamburunun burada başladığını sanıyorum). Yakınlar aranır paylaşmak için mutluluğu, diplomayı ama birazda tanıdık bildik birileri var mıdır ki diye. İşe sokmak lazımdır çocuğu. Yoksa diploma kursağında bırakır adamın mutluluğunu. Yutamazsın yutturamazsın. Ha gayret bakalım tanıdıklar, yetkililer, etkililer, siyasiler, iş çevreleri, dergâhlar, falanlar filanlar. Artık kuyruğu dik tutamazsın. Eğilecek büküleceksin, iş aramalar uzadıkça içindeki panikte artar.

     Razı olmalar başlamıştır artık. Orman eğitimi gördüm ama bir büro işi de olsun demeye başlarsın. Günler uzadıkça kabullerde artar. İş olsunda ne olursa olsuna kadar gelirsin. Zaman zaman üniversite kantininde dünyayı kurtarma projelerin aklına gelince ağlamaklı olursun, boğazında düğümlenir gözyaşların. Arkadaşlarını aramaya çekinirsin onların durumunun farklı olduğunu düşünürsün, kendini onlardan geri aşağılarda, aşağılanmış hissedersin. Göstermezsin, fark ettirmemeye çalışırsın içindeki fırtınayı, kaygıyı. Birkaç iş görüşmesine gidersin. Ne kadar büyür gözünde karşındaki adam. Küçülür küçülür, ufalırsın. İçinden bildiğin duaların hepsini okumuşsundur. Kaygı hat safhadadır. Bıraksalar ağlayarak yalvaracaksın. Ama olmaz ki. Adamın ta gözlerinin içine bakarsın. Ama ürkek ve çekingen. İşte o zaman küfürler gelir aklına savuramazsın.

     İşte en korktuğun soruyu soruyor. İçinde bir panik “iş tecrübeniz?” kelimeler boğazında düğümlenir. Sen bile ne dediğini bilemezsin, ama bir şeyler söylemişsindir. İkna ettin mi diye tekrar gözlerine bakmaya korkarsın. Kafan önüne eğilmeye burada başlayacaktır. İlk konuşma ondan gelene kadar söyleyecek bir şeyin yoktur. İşte zamanı fark ettiğin andır o an. Dakikalar çok uzun, saniyeler hatta saliselerin fazlasıyla farkına varırsın. Adam biraz mahcup suratla yüzüne bakarak “sekretere adınızı soyadınızı telefonunuzu bırakın biz sizi ararız” der. Artık bir kule daha devrilmiştir. Yüreğin bütün kırıkların şangırtısıyla irkilip durmaktadır.

     Gazete almalar başlar. İş ilanları için. Altına kırmızı çizgiler çektiğin bir sürü adreslerin vardır. Yavaş yavaş alışmışsındır artık. Eskisi gibi iz bırakmıyordur yüreğinde kırılmalar. İmtihanlara katılırsın. Zaman zaman işler bulursun. Tarihçisindir mesela otomobil satıcısı olursun. Ormancısındır ilaç pazarlamacısı olursun. Devlet imtihanlarına katılmışsındır. Öğretmenlik için. Öğretmen olursun. Öğretmenlik yapacaktım neden öğretmenlik okumadım dersin. Ama kurtulmuşsundur artık işsizlik yükünden. Diğer şeyler ayrıntıdır. Kendi kazandığınla hayatını idame ettireceksindir artık.

     Bir de askerlik derdini hallettin mi tamam dersin. Askerlik bu vatan borcu tabii yapmak lazım. Zaman zaman uzasa kısalsa da on sekiz aydır kafamızda yerleşen miktarı. Askerlik malum iş herkesin anlatacak bir şeyi vardır. Buda gelir buda geçer. Gerçekten geçer. Teskere gelir. Alır teskereyi gelirsin eve. Herkes mutludur sende mutlusundur. Bir görev bitirmenin, bir engeli aşmanın huzuru vardır içinde.

     Atalar mürüvvetini görsünlerdir artık. Okulu bitirdin askerliği de yaptın işinde var, mürüvvetini görelim der atan. Bizimde torunlarımızı sevme hakkımız var diye ekler. Eş aramalar başlar herkes seferber olmuştur. Yakın tanıdıklar uzak tanıdıklar herkes birilerini beğenmiş birileri soylu sopludur. Birileri işli güçlüdür. Hanım hanımcık beyefendidir. Önceden hazırlığı olanlar şanslıdır. Sonunda izdivaç edecek birileri bulunur. İstemeler, görüşmeler, gitmeler, gelmeler, sözler, nişanlar, düğün. Derken hazırlıklar, alış verişler, masraflar, borçlar.

     Bu hay huy içinde çocuk geliyordur. ATALAR TORUNLARA KAVUŞACAKTIR. Ve işte bir hayat daha başlayacaktır. Çember baştan dönmeye tekrar başlayacaktır.

     İnsanın bu döngüden bakınca içi kararır gibi oluyor değil mi? Öyleyse şöyle bir şey söylesem ukalalık yapmış olur muyum acaba? Hayatı yaşamaya değer kılanlara, ondaki estetiği, inceliği, güzelliği, zevki yakalayanlara ve de yakalamak çabasında olanlara, bu döngüye, estetik ve sanatsal boyutlar katarak genişletenlere minnettar olmamız lazım.

     Hayata çok güçsüz ve savunmasız, başkalarının yardımına muhtaç olarak gözlerimizi açıyoruz. Bu işleyişin başlayışı hakkında çeşitli fikirler, dini önermeler, teoriler var ama kesin olanı bunu bizim bilmediğimiz. Hayatımızı geçireceğimiz bu sosyal, ekonomik, biyolojik, fiziksel çevre de bizim tarafımızdan oluşturulmadı. En zengininden en fakirine en güçlüsünden en güçsüzüne herkes kendinden önce oluşturulan ve kendisinden öncekilerinde oluşturmadığı bir dünyaya gelir. Kendiside bu dünyada çok şeyleri değiştiremeden kendisinin var ettiklerini de bırakarak gider. Bu süreç önlenemez, durdurulamaz, hâkim olunamaz.

     Biz bu dünyaya geldiğimizde tüm bunları hazır olarak buluyoruz. Zaten bir bireyin tüm bunları tek ya da birçok kişilerle oluşturma şansı da yoktur. Hatta aynı anda dünyayı paylaşan bireylerin tümü bile bu zamana kadar var edilenleri oluşturma imkânına sahip değildir. Biz geldiğimizde sahip olanlar vardı, iktidarda olanlar vardı. Var edenler vardı. Belki biz geldiğimizde daha gelmeden sahip olanlardandık. Velhasıl bu konu da bizim irademiz dışı oluşmuştu. Tam zamanını bilmediğimiz bir zamanda ya da anda bunlar belirlendi.

Devamını Oku … »

Aykırı bir erkek ses sanatçısı geliyor gözlerimin önüne.
“Evet,” diyorum, “işte bu sanatçı söylüyor.”
Döneminin en aykırı kişiliklerinden biri…
Sırf aykırılığı yüzünden hala (ölümünden sonra bile) eleştiriliyor,
sırf aykırı olduğu için (sanatına bakılmaksızın) sevilmiyor.
Dudaklarımın arasından şarkı sözleri çıkmaya devam ediyor.
Ancak aykırı bir kişilik bu şarkıyı söyleyebilir!
Yalnızlığın hüznünü ruhumda hissediyorum.
Şarkıyı tekrar tekrar söylerken, yalnızlığı hatırlatan yazarlar,
şarkıcılar, şairler geçiyor aklımdan.
Bir film sahnesinden, bir kitaba giriyorum, bir şiirden çıkıp, bir öyküde
buluyorum kendimi.
Olaylar, yerler, kişiler değişiyor, fakat hissettiklerim değişmiyor.
Dudaklarım hala şarkıyı mırıldanıyor, fakat tek farkla; artık göz
yaşlarım da dudaklarımın açılıp kapanmasına göre yön değiştirerek,
hislerimi daha da derinleştiriyor.
Kim demişti, ben ne zaman yalnız kaldığımı bilmiyorum, her zaman
yalnızdım onu biliyorum, diye.
Kalabalıklar etrafında yalnızlığını unutan şair kimdi; Murathan Mungan
mı?
Yalnızlığın Senfonisini kim yazmıştı?
Bir anda Oğuz Atay`ın bir öyküsünde buluyorum kendimi.
Korkuyu beklerken yalnızlığım derinleşiyor.
Lars von Trier`in bir filmine giriyorum.
Korkuyu beklemeyi bırakıp, her dakika korkuyla yaşamaya başlıyorum.
Ve tabii yalnızlık hep içimde…
Bir filmden, bir kitaptan, bir şarkıdan çıkıp normal hayatıma
dönemiyorum.
Çünkü normal hayatımı bunların içinde buluyorum.
Tek fark; bunlar sayesinde normal yaşantımın acısını daha da derinden
hissediyorum.
Yavaş yavaş sesim kısılıyor.
Gözyaşlarım izlediği yollarda kuruyor.
Ağzıma tuzlu bir tat bırakıyor bu şarkı. Tekrar söylemeye cesaret
edemiyorum.

otuzbirtemmuzikibinbeş yirmiüçotuzbir
Tuna Başar

Yazıda Adı Geçenler

Mırıldandığım Şarkı : Gökyüzünde Yalnız Gezen Yıldızlar (Beste
: Teoman Alpay Güfte : Hikmet Münir Ebcioğlu Makam : Nihâvend )

Kızıl Saçlı, Güven Uyandıran Bakışlara Sahip Kadın : Candan Erçetin

Aykırı Erkek Ses Sanatçısı : Zeki Müren

“Ben ne zaman yalnız kaldığımı bilmiyorum, her zaman yalnızdım onu
biliyorum!” diyen ve kalabalıklar etrafında yalnızlığını unutan şair :
Murathan Mungan

Yalnızlığın Senfonisini Yazan Kişi : Sezen Aksu

Oğuz Atay’ın Öyküsü : Korkuyu Beklerken

Lars von Trier’in Filmi : Dogville

Misafir Yazar : Tuna BAŞAR

Devamını Oku … »

Yorulacaksın bu kırgın ayrılıklardan
Bir ses duyacaksın vefasız yüreğinde
Düşüneceksin sessiz ve hissiz
Korkuların ağır basacak düşüncelerinde

Saatler geçmeyecek o yağmurlu gecelerde
İçini bir korku kaplayacak büsbütün
Sessizce ağlayacaksın bir köşede biteviye
Bu çaresiz umutsuz ve bedbah haline

Bir zamanlar neleri geri çevirdiğini
Bir kez daha düşüneceksin
Her saniyen eziyet olacak
Düşündükçe ürpereceksin

Misafir Yazar : Serkan AKGÜL

Devamını Oku … »

Ne zaman bir rüzgar esse
Gideceğin gelir aklıma..
Hüzün kaplar dört bir yanımı..
Sanki yapraklar tek tek,

Düşecekmiş gibi gelir dallarından.
Sen yinede aldırma rüzgara,
En azından geçene dek.
Mevsimdendir de ,
Hatta görmezlikten gel,
Sonra sadece sarıl boynuma
Hiç soru sormadan sarıl

Rüzgarlar habercisidir ayrılığın…

Engin KARACA

Devamını Oku … »

O dönem Ömer dışarı işlere baktığı için kafeyi Ömer’in kardeşi olan alabildiğine sert, hem mizaç hem de görünüş bakımından dizilerdeki mafyavari tiplere benzeyen Mustafa ile beraber yönetiyorduk. Mustafa kafenin Yiyecek içecek bölümüne bakıyordu.
İşte bahsettiğim kırılma noktası da o günlerde meydana gelen gerçek bir kırılma olayı sayesinde gerçekleşti. Bir akşam kafenin kapanmasına yakın bir saatte Mustafa ile yeğenim Sencer şakalaşmaya başladılar. Olmayacak şey oldu ve o zaman 15 yaşlarındaki bir lokma Sencer dev gibi Mustafa’nın ayağını kırıverdi.
Ertesi gün yiyecek bölümüne Fatih’i aldık. O ara gıcık olduğum arkadaşı onunla beraber hemen her gün gelmeye başladı. Fatih bir ay sonra sömestr tatilinde eve giderken bir oldu bittiyle onu yerine bırakıverince ister istemez o bölümü gıcık olduğum çocuğa bırakmak zorunda kaldım. Kırılma noktası gerçekleşmiş ve hayat başka bir mecraya akmaya başlamıştı bile.
Nereden nereye? O ayar olduğum, gıcık kaptığım kişi Bugün benim anne baba ayrı KARDEŞİM dediğim Serkan’dır. O bugün küçük büyük herkesin “Seko” sudur. Onun eli kesilse benim kanım akar. Bizimle çalışmaya başladıktan çok kısa bir süre sonra önyargılarımdan kurtulup gerçek kişiliğini gördüm. O alabildiğine efendi, son derece sadık, dürüst ve zarar görse de kimseyi incitemeyen birisidir. Canımı malımı ve namusumu hiç düşünmeden emanet edebileceğim kadar delikanlıdır. O bana göre bu kötü hayatın güzel yüzüdür.
Bu gün hangi birine teşekkür edebileceğimi bilemiyorum. Onu bize getiren Fatih’e mi, Mustafa’nın ayağını kıran Sencer’e mi, yoksa onun İstanbul’u terk edip kendi vatanı Fındıklı’ya gelmesine vesile olan o hayırsız kıza mı?
Ve bugün onun Doğum günüdür. İyi ki doğdun Serkan, iyi ki varsın KARDEŞİM. Seni tanımaktan şeref ve gurur duyuyorum. Aradan geçen yıllarda birlikte acı tatlı çok şeyler yaşadık. Hayatımızın kalan bölümünde birlikte oluruz veya olamayız onu kader bilir ama senin bilmen gereken şudur ki SENİ SEVİYORUM KARDEŞİM….

Bugün Serkana yaptığımız sürpriz doğum günü kutlamasının resimlerini ekliyorum

Devamını Oku … »

**** ile (Ortak bir dostumuz, burayı şimdi ekledim) telefonda konuştuğumda bana “sakin ol, biraz sabret. İkiniz de çok yoruldunuz, bir dinlenin nefes alın. Biraz zaman geçsin özler, arar” demişti. Rahatlamıştım, şimdiye kadar da hep bir umudum vardı. Ama aramadın. Umudum artık kayboldu gitti. Yerini kopkoyu bir umutsuzluk ve beraberinde sürüklediği mutsuzluk kapladı.
Halimi gören bir arkadaşım senden vazgeçmemi söyledi. Kendimi ateşe atıyormuşum. Söylediklerini hiç umursamadım. Durumun olağanüstülüğünün farkında değildi. Olmasını da beklemiyorum zaten. Ama şimdi, yeniden durup bakmak ihtiyacı hissettim hayatıma. Tıpkı, karmaşık bir kitabı geriye dönüp tekrar tekrar okumak gibiydi. Ne kadar okursan oku hikayeyi değiştirme şansın yoktur ve hikaye sona ermek için senin anlayıp anlamamanı hiç umursamaz.
Biliyorum yine abartıyorum ama senin tarafından ele geçirildiğimi düşünüyorum, bana ne yapmaya çalıştığını bilmiyorum ama bunun insanın içini dışına çıkartacak, gizli kalmış arzularını ya da nefretlerini deşifre edecek kadar kuvvetli bir şey olduğunu seziyorum. Ben bir sondan sonraki başlangıcın da sonuna geldim. Şimdi düşünüyorum da ne değişti? Sen karşıma çıkmamış olsaydın zaten son bulacaktı. O zaman bitmiş olsaydı keşke.
Merak ettiğim birkaç konu var. Büyük bir ihtimalle bunları hiçbir zaman sana soramayacağım. Şu an bile seni düşünüyorum. ne yaptığını, beni düşünüp düşünmediğini. ilk günlerimizi bütün ayrıntılarıyla aklıma getirmeye çalışıyorum. Sevgi ve aşk dolu itirafları, ilk kez birbirimizi sevdiğimizi telefonda söylediğimiz geceyi. O gece de belli belirsiz bir ölüm duygusu ürpertmişti beni, sonra bu duygu seninle birlikte geçirdiğimiz saatlerde bazen kendini hissettirdi bana. O zamanlar buna bir anlam veremiyordum, şimdi anlıyorum.
Şunu bilmeni isterim, Hayatı ne kadar ciddiye alıyorsam, yaşadıklarımı da o kadar ciddiye almışımdır. Benim hayat anlayışım bu. Bir nevi ölçüsüz bir adamım, bu doğru. Sana karşı da bazen ölçüsüz davrandığımı kabul ediyorum. Bir ölçü tutturma çabalarım hüsranla sonuçlansa da içimi ferah tutan şey sana karşı hep dürüst olmamdır. En aleyhime olacak konularda bile yalan söylemek yerine yaptığım hatayla (senden önce bile olsa) yüzleştim. Her şey bir yana keşke beni “koca bir yalan” olmakla suçlamasaydın. O lafın kalbimde yol açtığı tahribatı anlatmam mümkün değil. Ben her yaşanmışlığın bu dünyada bir iz bıraktığına inanıyorum. Bu yüzden yaşadığım her âna bir anlam katmak gibi saçma sapan bir çaba uğruna hep kaybediyorum. Şimdiye kadar çoktan alışmam lazımdı. Alışamamışım işte.
Sana anlatmak istediklerimi aslında anlatamıyorum. Konuşarak anlatamadıklarımı belki şimdi yazarak yapabilme hayaliyle bu satırları kaleme alıyorum. Son konuşmalarımızdan birinde hâla kalbinde olduğumu ama sileceğini söylemiştin. Bence kalbini dinlemelisin çünkü insanın kalbi yalan söylemez. Seviyorsan hissedersin. Sevgi öyle güçlü bir duygudur ki insanı yanıltmaz.
Ve son söz; Kelimenin ta kendisi kadar yalın, doğasındaki karmaşıklık kadar karmaşık. “Seni Seviyorum”. Başka hiçbir şey.”

Devamını Oku … »

Eskimiş, çatısı yıkık

Eğlenmek için hazırlanmış

Ama yağmurda boş kalmış

Koltuklar gibi

Islak

Kendisiyle baş başa

Yaşar yüreğim

Göz gözü görmez

Siyah dumanlar kaplamıştır

Tırmansan göğe çıkarsın

Yaylalara yağmur yağmıştır

Dereler ve ırmaklarla beraber

Taşar Yüreğim

Varlığın bir armağan

Yokluğun hüsran olmuş

Her geceye varan

Günlerin sonunda

Gözlerim yaşlarla dolmuş

Yokluğunda koğuş bekçisi

Varlığında genç bir çocuk gibi

Coşar yüreğim…

Yamaçlarda bir insan

Yalnız kalmış doğayla

Yüreğini bırakmış

Akmış gitmiş ırmakla

Benliğini kaptırmış

Eşleştirmiş rüzgarla

Bir gariptir şairin yüreği yandı sanma

Şiirleri alevdir

Buzlar kapladı sanma

Sakın olaki dalıp

Bu ateşe kapılma….

Devamını Oku … »

Gecenin serinliği hafif bir çiseyle beraber vurdu yüzüne. Bahçede kimse yoktu, bahçe kapısından dışarı kafasını uzattı, sokak boş olduğu gibi evlerden hiçbirinin ışığı da yanmıyordu. Hiç kimsenin duymamış olması çok garipti, Sokağın sonunda bir karartı gördüğü an çığlığı tekrar duydu ” selim kurtar beni, imdaaat”. Bütün gücüyle o tarafa doğru koşmaya başladı, her çığlık biraz daha uzaktan geliyordu. Sesin sahibini göremiyor sadece sesin geldiği yöne doğru koşuyordu. Bu şekilde bir kaç sokak geçti, nefes nefese kalmıştı artık. Karnına bir sancı saplanınca durmak zorunda kaldı.
“neden sanki polisi aramadım ki?” diye kendine kızdı, çevrede ne bir insan ne de bir hayvan vardı, yardım edebilecek birilerini görürüm umuduyla etrafına bakınırken bulunduğu yeri hiç tanımadığını fark etti. “neredeyim ben?” dedi kendi kendisine “o kadar uzağa koşmuş olamam” Doğduğundan beri tanıdığı yerlere hiç benzemiyordu buralar. Gereğinden fazla sessizlik olduğunu farketti, etrafta çıt çıkmıyordu, normalde duyulması gereken gece seslerinin hiç biri yoktu. İçinde bir ürperti dolaştı, “heey kimse yok mu?” diye bağırdı, sessizlik elle tutulacak kadar yoğundu adeta. Ürperti yavaş yavaş korkuya dönüşmeye başlamıştı şimdi. “Ne diye geldim buralara sanki” diye söylenip geri dönmeye karar verdiği anda karanlıklar içinden bir genç kız fırlayıp çığlık çığlığa koşarak kaçmaya başladı.
“heey dur kaçma sana yardıma geldim ben” diye seslendi arkasından, ama kızın durmaya hiç niyeti yoktu. Bir yandan koşuyor bir yandan ” bırak peşimi, ben sana bir şey yapmadım” diye bağırıyordu. Kızın peşinden koşmaya başladı, kız şimdi daha şiddetle çığlık atıyor deli gibi koşuyordu. Gitgide yaklaşmaya başlamıştı, arada on metre kadar bir mesafe kalmıştı ki birden kızın ayakları yerden kesilip havalandı. Kızın önünde yüzünü göremediği siyahlar giyinmiş biri vardı ve onu tek eliyle boğazından tutup havaya kaldırmış boğuyordu.
İki üç metre kala durdu, aslında korkak biri değildi, aksine gözüpek bir genç olarak tanınmıştı ama daha önde duymadığı değişik bir dehşet duygusuyla olduğu yerde titriyor, bir adım ileri gidemiyordu. Kızcağız boğuk sesler çıkararak kıvranıyor adamın yerden kestiği ayakları havayı dövüyordu. “ne yapıyorsun? Deli misin? Bırak kızı öldüreceksin” diye bağırdı. “bunu ona ben yapmıyorum, sen yapıyorsun” dedi yüzünü göremediği adam. Ses çok fazla tanıdık gelmişti. Olduğu yerde zangır zangır titremeye başlamıştı şimdi. “lütfen bırak onu” dedi ağlamaklı bir sesle. “dedim ya bunu sen yapıyorsun” dedi adam.
Birden sesi tanıdı, bu kendi sesiydi. Korkudan ağzı kurudu, midesine kramplar girmeye başladı “kimsin sen” diye bağırdı gırtlağını yırtarcasına. Adam artık ölmüş olan kızı boş bir çuval gibi yere bıraktı, o anda adamın yüzünü gördü, bu kendisiydi. Buz gibi bir gülümseyişle bakıyor, bu gülümseme insanın kanını donduruyordu. Adamın adım attığını görmemişti ama şimdi yüzyüzeydiler, karşısında duran herşeyiyle kendi yüzüydü, sadece bakışlarındaki derin boşluk arka taraflarda bir yerde şeytani bir korkunun varlığını hissettiriyordu. Geri dönüp bacaklarının bütün gücüyle deli gibi koşmaya başladı. Spor ayakkabısının teki ayağından fırlamıştı. Bir ayağı çıplak olarak nereye gittiğini bilmeden kaçmaya devam etti. Uzun süre arkasına bakmadan koştu. Artık nefesi kesilmişti, bir köşe başında durdu. İki büklüm olmuş, patlamak üzere olan ciğerlerine hava çekmeye çalışıyor, şiddetle ağrıyan midesine elini bastırıyordu. Kulağının dibinde o sesi yeniden duydu “Kendinden kaçabileceğini mi sanıyorsun Selim” Korku şimdi bir ateş olmuş kan yerine damarlarında akmaya başlamıştı, dehşet ve yorgunluk artık taşımayacağı hale gelmişti ki dayanamayıp bayıldı.

Gözüne vuran güneş ışığıyla uyandı. Aynı anda odasının kapısı açılıp annesi içeri girdi, kınayan bakışlarla bakıp “haydi koca uykucu, öğlen oldu kalk artık” dedi. Şaşkın gözlerle etrafına bakındı, annesi perdeleri açıyor, odasının aralık duran kapısından içeri radyoda çalan hareketli bir türkü doluyordu. Nerede olduğunu anladığı anda içine dolan huzur ve mutluluk duygusuyla derin bir oh çekti ” Çok şükür Allah’ım sadece kabus görmüşüm” dedi. “Hadi hadi bırak şimdi rüyayı masalı da git yüzünü yıka. Ben de yatağını toplayayım” diyen annesine gülümseyerek kalkıp banyoya girdi. Yüzünü yıkadı, aynada kendisine bakarken içeriden annesinin bağırmasını duydu “Selim, bu yatağın hali nedir böyle? Çamur içinde kalmış” panikle kafasını indirip ayaklarına baktığında bir ayağının çamur içinde olduğunu gördü. Aynı anda yerel radyo normal yayınını kesip bir son dakika haberi vermeye başladı ” İlçemiz C….. mahallesinde kimliği belirsiz bir genç kız boğularak öldürülmüş halde bulundu sayın dinleyiciler. Polis olay yerinde bulunan bir tek spor ayakkabıdan ve parmak izlerinden katili araştırıyor”
Aynı anda kapı şiddetle, yıkılırcasına çalmaya başladı “açın kapıyı polis”…